Docker راهی است برای بستهبندی یک اپلیکیشن همراه با هر چیزی که برای اجرا نیاز دارد — کد، محیط اجرا، کتابخانهها و تنظیمات — در یک واحد یکپارچه و قابلحمل به نام کانتینر. کانتینر روی لپتاپ شما، روی دستگاه یک همکار و روی CDN.com.tr به یک شکل رفتار میکند. برای بهرهمندی لازم نیست متخصص Docker باشید: اغلب فقط یک image موجود را به ما نشان میدهید.
به یک کانتینر باربری دریایی فکر کنید. هر چه درون آن بگذارید، شکلی استاندارد دارد، پس هر کشتی، کامیون یا جرثقیلی میتواند آن را بدون توجه به محتوایش حمل کند. یک کانتینر Docker همین کار را برای نرمافزار میکند: اپلیکیشن شما و وابستگیهایش را در یک بستهی استاندارد میپیچد، پس هر سیستم سازگاری میتواند آن را بهصورت یکسان اجرا کند — بدون شگفتیهایی از نوع «روی دستگاه من کار میکند».
دو اصطلاح بیشترِ سردرگمی را پدید میآورند. «image» نقشه است — یک عکس لحظهای منجمد از اپلیکیشن شما و محیط آن. «container» یک نمونهی زنده و در حال اجراست که از آن image ساخته شده. میتوانید از یک image کانتینرهای زیادی راهاندازی کنید، درست مانند باز کردن نسخههای فراوان از یک سند از روی یک قالب. imageها معمولاً در یک «registry» (مانند Docker Hub یا یک نمونهی خصوصی) ذخیره و در صورت نیاز دریافت میشوند.
اپلیکیشنهای واقعی بهندرت یکتکهاند — ممکن است یک اپ وب، یک worker در پسزمینه، یک پایگاهداده و یک کش داشته باشید. یک فایل docker-compose.yml همهی این «سرویسها» و چگونگی اتصالشان را فهرست میکند تا کل پشته با یک تعریف با هم بالا بیاید. در CDN.com.tr میتوانید یک فایل compose را وارد کنید و هر سرویس به یک اپلیکیشن مدیریتشده تبدیل میشود، در حالی که پایگاهدادهها و کشها میتوانند به افزونههای مدیریتشده بدل شوند.
اغلب کمتر از آنچه انتظار دارید. اگر WordPress یا یک سایت PHP را اجرا میکنید، اصلاً به دانش Docker نیاز ندارید — آن پلتفرمها با چند کلیک کار میکنند. Docker تنها زمانی اهمیت دارد که بخواهید یک اپلیکیشن اختصاصی اجرا کنید. و حتی آنگاه نیز بسیاری از اپلیکیشنها از پیش یک image آماده دارند که میتوانید با نام از آن استفاده کنید، یا یک فایل docker-compose که میتوانید وارد کنید، بدون آنکه خودتان Docker بنویسید.
برای اجرای یک اپلیکیشن اختصاصی، یک image به ما میدهید (مثلاً یک image عمومی مانند «nginx» یا image خودتان از یک registry) یا یک فایل docker-compose را وارد میکنید. پلتفرم image را دریافت میکند، اجرا میکند، یک URL با HTTPS خودکار به آن میدهد و سالم نگهاش میدارد. متغیرهای محیطی، مقیاسپذیری و راهاندازی مجدد را از پنل مدیریت میکنید — بدون مدیریت سرور و بدون نیاز به ساخت image روی خود پلتفرم.
پلتفرم کانتینرهای شما را اجرا میکند اما جایی برای ساخت image یا اجرای Docker در داخل Docker نیست، و پورتهای TCP عمومی خام را در معرض دید قرار نمیدهد (دسترسی عمومی از طریق HTTP(S) است؛ و ترافیک داخلی میان سرویسها خصوصی میماند). برای بیشتر اپهای وب، APIها، workerها و ابزارها این دقیقاً همان چیزی است که میخواهید؛ برای یک سیستم CI که image میسازد، آن را جایی دیگر میسازید و نتیجه را اینجا مستقر میکنید.
چیزی مانند RabbitMQ یا Jenkins را با نام image مستقر کنید، همراه با یک volume پایدار تا دادههایش پس از راهاندازی مجدد باقی بماند.
image خود را در pipeline خودتان بسازید، به یک registry بفرستید (push) و آن را اینجا با یک URL و HTTPS اجرا کنید.
یک docker-compose.yml وارد کنید و وب، worker، پایگاهداده و کش را در یک گام با هم به اجرا درآورید.